... بــي ســـر و تــه

پارادوکس کردانیسم+یاهو مسنجر+خسته نباشید

daghdaqe — Mon, 23 Nov 2009 18:34:51 GMT

1. ترم اولی که کلاس زبان رفتم در آخر یکی از جلسات به استاد سوسول، ژیگول و جوون مربوطه با همان زبان اجنبی گفتم: "خسته نباشید" ( درست هم یادم نیست به خارجکی چی گفتم )

برگشت و با نگاه عاقل اندر من گفت: "دیگه اینو تکرار نکن، چون وجود خارجی نداره، اونور آب وقتی کسی کاری انجام میده در قبالش پول میگیره، فلذا خسته نباشید معنایی نداره"

اینجا بود که فهمیدم چرا آنها پیشرفت می کنند و ما نه، آنها دائم کار می کنند و پول درمی آورند، فلذا اصلاً به مفهومی به نام خستگی فکر نمی کنند ولی ما همیشه خسته ایم حتی 8 صبح.

2. چند شب پیش کاملاً چراغ خاموش یاهو مسنجرم آنلاین بود، دوستی پی ام داد که سلام، خوبی؟ و ... . پرسیدم که از این نرم افزارهای جاسوسی و اینها استفاده می کند – که بلافاصله هم از سوالم پشیمان شدم چون اصلاً شعورش در این حدود نبود – و خب طبعاً جواب داد که نه. در ادامه گفت: چند دقیقه پیش داشتم با دوستی مذاکره می کردم که ناگهان دی سی شدم. بعد از کانکت دوباره، ادامه مذاکرات از قول تو برایم آفلاین گذاشته شده بود.

به این خاطر و به جهت افزایش آمار خط رو خط شدن ها و... ، خواستم بگویم دوستان قضیه انتقال و دست به دست شدن اخیر مخابرات را کمی جدی تر تلقی کنند، همین.

3. نوشتن از کردان خیلی کار سختی نیست. کاری که این روزها دوباره شروع شده. اما با رفتن کردان که معلوم نیست واقعیت دارد یا که خیر آدم زیاد احساس نگرانی نمی کند، چون تعداد سوژه ها برای خندیدن خدا رو شکر قابل شمارش نیست و نگرانی آبان ماه گذشته ما زمانی که می خواستند آن مرحوم(؟) را استیضاح کنند ( مبنی بر از بین رفتن نشاط سیاسی در کشور) از اعتبار ساقط گشته است.

اما من حس متناقضی دارم، بالاخره باید از این اتفاق خوشحال بود یا ناراحت یا که هیچ کدام یا چی بالاخره؟!

(پر واضح است مرگ یک انسان آن هم هموطن و آن هم تر مدیری خدمتگزار خوشحالی ندارد ولی خواستم با جمیع شرایط ببینم که تکلیف چیست)

ار روده درازی این بار معذرت.

مخم هنگه

daghdaqe — Thu, 19 Nov 2009 15:52:10 GMT

- 25 آبان سه سال پیش توی سالن وزارت کشور اختتامیه ی اولین جشن تسنیم بود، سوره ی مطففین و کم فروشی و... . یه سری تیتر زنجیره ای از اون موقع تا به الان رو جمع آوری کردم و خواستم بگذارم اینجا که نمی دونم چرا، ولی خب بی خیالش شدم.

- به شدت دلم محرم میخواد. محرم 86 و 87 یه سری برنامه داشتیم که شکر خدا بد هم نبود. 86 توی سفید مثل شب، 87 هم رادیو قرآن. تا الان واسه امسال خبری نیست، اما نا امید نیستم، شاید شد.

- تقریباً یک سال میشه که نرفتم بهشت زهرا. سعی در افراط تفریط رو هم داره، خدا کنه این طلسم هم به زودی بشکنه.

- چقدر بده که آدم پس فردا باید واسه وقتی که از دیگران گرفته تا وبلاگش رو بخونن جواب پس بده. اصلاً چه کرمیه آدم واسه خودش دردسر درست کنه؟ تازه کاش فقط همین یه مورد بود.

- از تمام کسانی که می خونمشون و کامنت نمی گذارم عذر میخوام.

آشپزباشی

daghdaqe — Thu, 12 Nov 2009 19:51:22 GMT

اصولاً والده جماعت چطور از زمان آماده شدن غذای در حال طبخ اطلاع قبلی دارد؟

یعنی از کجا می فهمد که الان باید طی تماسی تلفنی افراد داخل منزل را مطلع کند تا زیر گاز را خاموش کنند؟ یا شگفت انگیز تر آنکه گاهی ساعت کوک می کند برایمان تا بفهیم که دیگر وقتش است.

بعد چطور بنده ی نوعی وقتی بالای سر تخم مرغ – تن ماهی می ایستم متوجه سوختن ما یحتوی نمی شوم؟

--------------------------

( یادش بخیر دوسال پیش، سفید مثل شب تازه پا بود، ویژه برنامه ای رفتیم برای دحو الارض )

Conceptual Post

daghdaqe — Sun, 08 Nov 2009 18:59:18 GMT

1. 4 سال پیش همین ایام با یکی دوماه تفاوت "وبا" در کشور جولان می داد و حالا آنفولانزا، 84 و 88 و هر دو بعد از یک انتخاب. شاید یک جور کفاره محسوب شود مثلاً. البته فقط در مرض و بیماری خلاصه نمی شود. به فرض قدری بیشتر فکر کنید ببینید چه گناه نابخشودنی در فصل ماضی مرتکب شده اید که ندایی هر شب شما را به دیدن دلنوازان(!) دعوت می کند؟

2. واحد مرکزی خبر( به زعم برخی واحد مرکزی از خدا بی خبر! ) تمامی حقایق را منعکس می کند و تمامش حقیقت است مگر عکسش ثابت شود.

راستی با تمامی دوستانی که امشب 21 دقیقه تمام منتظر پخش بیست و سی محبوبمان چشمشان به کانال 2 خشک شد همدردی می کنم، خدا ازشان نگذرد.

3. مسافران را دوست نداشتم، هنوز هم زیاد نمی پسندم اما مفاهیمی که جسته گریخته موفق به عبور از تیغ چند لبه نظارت می شوند و زاویه نگاه به آنها را به شدت پایه ام مثل دورویی، دروغ، چاپلوسی و... . حالا در این فکرم که احتمالاً خدا هم با ما شوخی دارد. کسانی مسئول تمشیت امور شده اند که همگی طنزی تلخ از رفتار روزمره خودمان را در مقیاس ماکرو تحویلمان می دهند، حالا یکی کمتر و یکی بیشتر و یکی هم کلکسیونی کامل.

شما را شما را به فیس بوک...

daghdaqe — Tue, 03 Nov 2009 19:47:26 GMT

1. کاش آقایان تدبیری می کردند تا فردا به علت بارش ناگهانی برف بالکل ملغی شود تا ما شاهد شعارهای انحرافی عده ای ساده لوح فریب خورده نباشیم. استاد شیطون ما که ساعت 10 با برگزاری امتحان گزینه پیشگیری بهتر از درمان است را برگزیده، فلذا بنده به شخصه وجود هرگونه 13 آبان و حتی 16 آذر را تکذیب می کنم چه رسد به 22 بهمن.

2. اگر پولهایی که بابت ثبت نام کارشناسی ارشد در این سالها پرداخته ام و قرار است پرداخت کنم را در یک فعالیت اقتصادی زود بازده سرمایه گذاری می کردم تا به حال واسه خودم کسی شده بودم به خدا!

3. فیس بوک خلوت شده دوستان، دیگر مثل قدیم جذاب نیست. شما ایرانی هستید و محدودیت برایتان خلاقیت دوچندان می آورد. پس "شما را شما را به فیس بوک..."

4. عقل ناقص بنده از همان حوالی راهنمایی تا به حال با یک نکته دستوری درگیر است بدجور:

مگر بهترین، برترین، قشنگترین، زیباترین، بلندترین و مابقی ترین های عالم منحصر به فرد نیستند؟!

پس اصطلاحاتی از قبیل یکی از بهترین وبلاگهای، یکی از قشنگترین مناطق و... از کجای دوستان نویسنده تراوش می کند؛ صفت عالی بود گمانم این طور صفت ها.

5. عاشق شخصیت شکور ام در شمس العماره، همین.

6. از کودکی ام محافظ ناموسم ... چندی است که در حسرت یک پابوسم

ریگی نبود درون این پاشنه ام ... گر فاش بگویند که من جاسوسم

ای آفتاب سایه ز ما برمدار هم ...

daghdaqe — Fri, 30 Oct 2009 12:01:28 GMT

من که باشم که بر آن خاطر عاطر گذرم ... لطفها می کنی ای خاک درت تاج سرم

-----------------------------

مناسبتی نوشتن رو هیچ وقت دوست نداشتم و ندارم چون حرف خاصی واسه گفتن ندارم، اما این بار نقل یه چیز دیگه است، این اتفاق و قشنگیش به کنار اما دیگه یه کاری می کنن دوستان که ...

بی خیال! غر فایده نداره؛ حالا که بساط افتتاح و آغاز به کار و بهره برداری تو امروز داغه ما هم رفتیم تو فکر که چه دستاوردی واسه ارائه داریم؟ ولی تا الان نتیجه خاصی نداشته!

هلپ می پلیز...

سوء تصویر

daghdaqe — Sun, 25 Oct 2009 21:37:18 GMT

چند روزی است در صدد انتشار و رسوایی یک عدد پنیر با نام تجاری بسیار مستهجن و لمپن بر آمده ایم. اما هر چه با خودمان کلنجار می رویم می بینیم هنوز مقداری آبرو و اینها در ته مان باقی مانده که خب حفظش واجب است. لذا به صورت حضوری و فیس تو فیس به دوستان نشانش می دهیم. حالا اگر از آقایان جمع کسی ابراز تمایل کرد خب اشکالی ندارد، برایشان می فرستیم. ( تمام این عکس ها که کار خودمان است مقدمه ای است بر آن عکس اجنبی که قابلیت پخش ندارد مگر در موبایل شخصی مان! )

حرف سی و سوم الفبا کشف شد!

بقیه داره ها ...

لری کینگ ما رو دزدیدن ... دارن باهاش پز میدن

daghdaqe — Thu, 22 Oct 2009 22:45:18 GMT

حالا که بیشتر فکر می کنم می بینم اینطوری زیاد هم خوب نیست پس بی زحمت:

"مرتضی حیدری مان را آزاد کنید"

- ارادت شخصی(!) جای خود، اما خب گناه داره بیچاره.

مجبور نیستی تا تهش بخونی

daghdaqe — Sun, 18 Oct 2009 21:01:18 GMT

وبلاگ گرچه بدون فکر هم نوشته بشه - مثل کارای من - ارزشش به اینه که لااقل یه جایی هست تا بخش قابل پخش حرفات رو بریزی توش و بفرستی به ناکجا آباد، واسه یه جماعت غریبه تو یه جای دور یا نزدیک... شبیه اون بطری لاست که فرستادنش وسط دریا. گرچه این وجه از بین بردن مالکیت خصوصی و حریم شخصی تو وبلاگ نویسی هم چنان حل نشده است؛

بگذریم.

چند پست قبل اینجا نوشتم بخند بابا؛

امروز دوباره یادش افتادم، یاد بخند بابایی که دریای حرفای نگفته است، اقیانوسیه به عظمت تناقض های این ایام، به عمق سوالهای بی جوابی که روز به روز تلنبار میشه رو هم.

بخند بابایی که منو رو یاد روابط شکرآب شده تو همین چند ماه میندازه، یاد رفت و آمدهایی که قدغن شد، یا انگشت های اتهامی که برادر و خواهری سرش نمیشه. یاد دوستایی که دلم براشون تنگ شده اما باورهام اجازه نمیده سراغشون برم و احتمالاً اونها هم، داستان مال همین 4 5 ماه اخیر نیست فقط، گرچه اوجش چرا، یاد پیوند صمیمیت ها که گسست...

بخند بابایی که بی وقفه یاد جعبه ای رو برام تصویر می کنه که بالغ بر 1 ساله دارم ازش صدای غریبه می شنوم، بعضاً اجنبی، اما خب دولت ناپایدار موندنی نیست دیگه...

بخند بابا به معنای کم تحملی ما تو این روزها، به اینکه سکوت بر هر چیزی ترجیح داره تا اقلاً برخی حرمت ها حفظ بشه. قربانی شدن جامعه تو این بلوا اثراتش حالا حالاها قابل جبران نیست، این آینده ی تیره و تار پیش رو خیلی آزار دهنده است. دو شقه شدن مردم ترسناکه، اینکه مجبورت کنن یه وری رو انتخاب کنی آخر بی رحمیه، اینکه طرفدار خاکستری دیدن باشی ایده آلیه که بیشتر یه شوخیه اما باید بشه...

بازم بعضی چیزا یادم رفت. علی الحساب خوشا به حال کسانی که دور دور اونهاست!

من و نوه ی عزیزم

daghdaqe — Fri, 16 Oct 2009 16:44:18 GMT

چند وقتی است از روی نوه دختری ام به شدت خجولم، باید چه نمایشنامه ای از این روزها برایش سر هم کنم که من و اطرافیانم دچار تحقیر مادام العمر نشویم!؟

احتمالاً روزی با آن زبان شیرین خاص خودش خواهد پرسید:

- بابابزرگ!

- جانم عزیزم؟!

- میگم شماها بودید و این وقایع رخ داد یا که چی بالاخره؟

قربونش برم الهی که از الان جلوی زبونش کم آوردم، بزرگ بشه چی میشه!

- تکمله: قرار شده نوه مدکور مذکر باشد و طبعاً جملات عاطفی بالا در ملاء عام فاقد هرگونه اشکال شرعی و قانونی و عرفی بوده، فلذا بهتر است به جای گیر دادن نامی درخور برایش انتخاب کنید...